CO2-emissiehandel werkt niet voor kolencentrales
Het hele systeem van de handel in CO2-emissierechten heeft maar weinig invloed op de CO2-uitstoot van elektriciteitscentrales. De vijf geplande nieuwe kolencentrales zullen 44 miljoen ton CO2 per jaar uitstoten 'En dat terwijl Nederland zijn 40 miljoen ton reductieverplichting onder Kyoto voor 2010 maar net gaat halen.'
De onderzoekers Emile Chappin en Gerard Dijkema schrijven dit in een opiniebijdrage aan het Financieele Dagblad. Beide onderzoekers zijn verbonden aan de Faculteit Techniek, Bestuur en Management van de TU Delft.
Chappin en Dijkema stellen dat de emissiehandel de investeringsbeslissingen rond de kolencentrales nauwelijks raakt. 'Voor de producenten die kolencentrales willen bouwen lijkt de prijs van CO2 echter geen rol te spelen, omdat de verwachte CO2-kosten in het niet vallen bij de andere kosten.'
De onderzoekers hebben het beslissingsproces van elektriciteitsproducenten in modellen geanalyseerd. 'Uitgebreide simulaties laten zien dat emissiehandel pas op lange termijn leidt tot structurele verlaging van de CO2-intensiteit van de elektriciteitsproductie. In de meeste scenario's voor brandstofprijzen en CO2-emissieplafond blijft de totale CO2-emissie van de sector stijgen, enerzijds omdat de vraag naar elektriciteit blijft toenemen, anderzijds omdat het gebruik van kolen een aantrekkelijke optie blijft voor producenten.'
Op basis van hun onderzoek zien Chappin en Dijkema 'vijf echte oplossingen voor de CO2-reductie'.
De letterlijke tekst uit het Financieel Dagblad:
Vijf echte oplossingen voor de CO2-reductie
Capture-ready
Ten eerste moeten nieuwe kolencentrales echt 'capture-ready' zijn. Alleen Nuons plannen voor kolenvergassing zijn echt innovatief. Andere producenten kiezen voor een verouderde verbrandingstechniek van tot poeder gemalen kolen, waar achteraf verwijderen en opslaan van de CO2 een dure en wellicht onmogelijke optie kan zijn.
Harde norm
Ten tweede kan een harde norm de CO2-intensiteit van elektriciteitsproductie beperken zonder de technologie voor te schrijven, een wereldwijd succesvolle aanpak bij het bestrijden van zure regen en de bescherming van de ozonlaag. Idealiter gaat de minister uit van 'Best Available Technology', 0,35 ton CO2 per megawattuur, MWh, elektriciteit, de uitstoot van een moderne gasgestookte centrale.
Emissierechten beperken
Ten derde kunnen de CO2-allocatie en het emissieplafond worden aangepast. Door de hoeveelheid emissierechten te beperken en de uitgifte niet te baseren op technologietype maar op product (gelijke rechten voor een MWh stroom uit kolen en gascentrale) neemt de stimulans voor CO2-reductie toe.
Infrastructuur voor CO2-opslag ontwikkelen
Ten vierde dient een infrastructuur voor CO2-transport en -opslag te worden ontwikkeld. Dit is budgetneutraal uit te voeren door de CO2-rechten te veilen in plaats van ze gratis weg te geven.
Consument betrekken
Als laatste oplossing moet de consument worden betrokken door gerichte voorlichting en invoering van een CO2-budget voor elektriciteit. Afnemers van ouderwets opgewekte kolenstroom krijgen dan een malus. Bovenstaande komt neer op een ontmoedigingsbeleid voor ouderwetse kolencentrales.
Bron: Het Financieele Dagblad 6 juli 2007
Het onderzoeksmateriaal is niet vrij toegankelijk. Veel is echter wel terug te vinden in de afstudeerscriptie van E.J.L. Chappin: ‘Carbon Dioxide Emission Trade Impact on Power Generation Portfolio; Agent-based Modelling to Elucidate Influences of Emission Trading on Investments in Dutch Electricity Generation’, november 2006 (pdf 142 pag)