'Klimaatcommissaris EU zet relatie met industrie op scherp'
'Klimaat-eurocommissaris Connie Hedegaard heeft de industrie in de EU een onaangename verrassing bezorgd. Ze kiest voor een ambitieus klimaatbeleid, tegen de trend in.' Aldus Het Financieel.e Dagblad.
In de krant van zaterdag analyseert FD-redacteur Han Dirk Hekking de positie van klimaat-eurocommissaris Connie Hedegaard.
Hekking constateert dat haar ambitie de Europese CO2-reductie naar 30 procent te brengen (net als o.a. de Nederlandse doelstelling) op forse weerstanden stuit bij de industrie. Toch acht Hekking de Deense eurocommissaris 'zeker niet kansloos in haar strijd tegen de industrie'.
Vandaag praat Hedegaard met vertegenwoordigers van de Europese industrie.
Uit de analyse van het FD
>> (...) Een verhoging van het Europese reductiedoel voor de uitstoot van broeikasgas (CO2) en verkrapping van de hoeveelheid emissierechten in de periode 2013-2020. Had eurocommissaris van klimaat Connie Hedegaard waarschijnlijk al niet de ambitie vriendjes te zijn met het bedrijfsleven, na de bekendmaking van deze twee plannen hoeft ze de komende tijd helemaal niet te rekenen op industriële sympathie. Hedegaard praat [vandaag] met een selecte groep industrievertegenwoordigers over haar ambities. Daarin zitten niet haar grootste critici, de Europese grootverbruikers van energie. Die hebben haar plannen al met de grond gelijkgemaakt. De eurocommissaris lijkt de ontmoeting van maandag niet aan te willen grijpen voor verzoening, maar om het signaal te geven dat er ook bedrijven zijn, bijvoorbeeld in de windenergiesector, die haar beleid steunen. Haar hoofddoelen blijven gelijk. Ze herhaalde deze week bij toespraken haar CO2-ambities die zoveel kwaad bloed bij ondernemers zetten. Zeggen dat de prijs van een CO2-emissierecht op zeker euro 30 moet komen te liggen, valt slecht in tijden van crisis. (...)
Ze ziet zich net als haar voorganger Stavros Dimas geconfronteerd met het goed georganiseerde verzet van de industrie. Die weet de weg naar Hedegaards collega's goed te vinden. De Italiaanse eurocommissaris van industriebeleid Antonio Tajani lijkt bijvoorbeeld klaar te staan dezelfde rol op zich te nemen als zijn voorganger Günter Verheugen al in de Commissie vertolkte. De Duitser ontpopte zich als afremmer bij het uitvoeren van klimaatbeleid, zeker als dat beleid pijn deed bij de Duitse auto-industrie. Tajani heeft volgens Brusselse waarnemers een warme relatie met de Italiaanse werkgeversorganisatie Confindustria. Ook andere collega's van Hedegaard zijn mogelijk niet zo gecharmeerd van al te veel CO2-dadendrang. Dat geldt bijvoorbeeld voor de Duitse eurocommissaris van energie Günter Öttinger. Cruciaal in de machtsstrijd binnen de Commissie is echter de positie van voorzitter José Barroso. In zijn eerste periode ijverde de Portugees voor een ambitieus Europees klimaatbeleid. De tijden zijn echter veranderd. Mondiaal staat bij het ontwikkelen van CO2-beleid de druk minder op de ketel. Maar weinig mensen houden er rekening mee dat er dit jaar nog serieuze vooruitgang in de onderhandelingen is te boeken. De aandacht van de actualiteit, waar Barroso zich graag op richt, ligt nu meer op aanscherping van financiële regelgeving, aanpak van de Griekse crisis en verbetering van de begrotingsregels van de eurozone. (...)
Maar mogelijkheden zijn er zeker voor de eurocommissaris. Bij verscheidene lidstaten leeft de wens hard te blijven trekken aan de Europese klimaatambitie. Landen als Groot-Brittannië, Duitsland en Nederland hebben ambitieuzere CO2-reductiedoelen dan het EU-gemiddelde. Opvallend daarbij is dat de Duitse minister van milieu Norbert Röttgen (CDU) zich publiekelijk heeft uitgesproken voor een unilateraal EU-uitstootdoel van -30% in 2020, in plaats van -20%. Röttgen zet in op precies hetzelfde percentage als Hedegaard. De Deense eurocommissaris is dus zeker niet kansloos in haar strijd tegen de industrie. <<
Bron:
Het Financieele Dagblad, 15 mei 2010