'Lithium blokkeert elektro-auto niet'
’De stelling dat de essentiële grondstof voor autobatterijen schaars zou zijn is volkomen uit de lucht gegrepen’, schrijven twee deskundigen vanmorgen op de opiniepagina van Het Financieele Dagblad. De auteurs: Auke Hoekstra, directeur van Cleantech Strategies, en Arthur ten Wolde, senior consultant bij Imsa Amsterdam.
De opiniebijdrage op de pagina Optiek van het FD
>> De elektrische auto biedt de mogelijkheid om in alle comfort te ontsnappen aan olieschaarste en luchtvervuiling. Het lijkt te mooi om waar te zijn. Misschien geloven daarom zoveel mensen dat lithium - net als olie - schaars is.
Voorop staat dat de vergelijking met olie mank gaat. Je hebt maar 10 kilo lithium nodig om een grote autobatterij te maken en dat lithium kan eindeloos hergebruikt worden. Een benzineauto heeft tijdens zijn leven tienduizend liter benzine nodig en die benzine kan niet hergebruikt worden. Verder staat een benzineauto stil als de benzinetoevoer stopt. Een elektrische auto die eenmaal geproduceerd is heeft helemaal geen lithiumtoevoer meer nodig. In het hypothetische geval van een lithiumcrisis rijden alle elektrische auto’s dus vrolijk verder. Ten slotte kost het voor een elektrische auto benodigde lithium maar euro 200.
Ook het verhaal dat lithium schaars is klopt niet. De US Geological Survey (een onafhankelijk samenwerkingsverband van duizenden wetenschappers) schat dat er 10 miljard kilo economisch winbaar lithium is, genoeg om ons gehele wagenpark mee te elektrificeren. Met hogere lithiumprijzen kan de hoeveelheid auto’s wereldwijd zelfs met een factor vijf tot tien groeien. En tegen die tijd is de huidige lithiumbatterij volgens veel experts al lang vervangen door iets nieuws.
Waar komt dat verhaal dat lithium schaars is dan toch vandaan? Om dat te kunnen bepalen bekeken we een flinke hoeveelheid artikelen en rapporten. Bijvoorbeeld van Reuters, The Boston Globe, De Pers, het Technisch Weekblad en het onlangs verschenen rapport ’Elektrisch rijden’ van het Planbureau van de Leefomgeving.
Wat blijkt? Alle artikelen en rapporten die een bron vermelden, baseren hun verhalen over lithiumschaarste op dezelfde studie: ’The Trouble With Lithium’, deel 1 en 2, van William Tahil.
Die studie is echter al lang en breed weerlegd. De gerenommeerde lithiumdeskundige Keith Evans heeft zelfs een uitgebreid rapport geschreven waarin hij ingaat op de vele fouten in de studie. Zo wordt er abusievelijk vanuit gegaan dat lithium nooit duurder kan worden en dat de technieken voor de winning ervan zich nooit verder zullen ontwikkelen.
Twijfel over de legitimiteit van de studie neemt toe voor wie de moeite neemt om de andere studies van William Tahil te bestuderen. Zijn dikste en bekendste studie ’bewijst’ bijvoorbeeld dat het World Trade Center in New York is ingestort doordat twee clandestiene kernreactoren onder de torens tot ontploffing werden gebracht.
Ten slotte doet de schrijver van de studie zich voor als directeur onderzoek van een Frans onderzoeksbureau met de gewichtig klinkende naam Meridian International Research. In een telefonisch interview kon Tahil echter onze indruk niet wegnemen dat hij de enige werknemer is van een bedrijf zonder ervaring in de lithiumindustrie en met onduidelijke financieringsbronnen.
Het blijkt maar weer dat weinig auteurs en media de moeite nemen om aan waarheidsvinding te doen. Zij googelen maar wat. Een standpunt pro en contra is gauw gevonden. Soms met enorme consequenties, zoals het blokkeren van duurzame ontwikkelingen.
Lithiumschaarste is een broodje aap. Gewoon investeren in elektrische auto’s dus.
Auke Hoekstra is directeur van Cleantech Strategies. Arthur ten Wolde werkt als senior consultant bij Imsa Amsterdam. <<
Bron:
Het Financieele Dagblad, 10 mei 2010