'China heeft 's werelds vuilste energiemix'
De Volkskrant schrijft vandaag kritisch over de vergroening van de Chinese energievoorziening. 'Economische groei is heilig. Milieu blijft een (belangrijke) bijzaak', aldus De Volkskrant.
Uit het bericht van De Volkskrant
>> China heeft waarschijnlijk de ongezondste energiemix ter wereld: bijna 80 procent van de stroom voor de groeiende industrie en de vele uitdijende miljoenensteden is afkomstig van honderden kolencentrales. De reden is simpel: China heeft veel steenkool.
De sterke vervuiling heeft de regering de laatste jaren doen besluiten dat er veel meer ‘groene’ energie in de mix moet worden gebracht: wind- en zonne-energie, en ook veel kernenergie. Hiervoor wordt de komende 10 jaar ruim 3.000 miljard renminbi (300 miljard euro) uitgetrokken. Een forse verbetering van het elektriciteitsnetwerk vergt nog eens ruim 400 miljard.
Kernenergie moet in 2020 zeker 4 procent van de nationale energiebehoefte kunnen dekken, meer dan een verdubbeling. China heeft nu 11 kerncentrales en de komende 10 jaar worden er elk jaar twee bijgebouwd. In 2030 zal China mogelijk zelfs tegen de honderd kerncentrales hebben, goed voor meer dan 10 procent van de nationale energiemix. (...)
Peking heeft ook grote plannen met windenergie. De elektriciteitsproductie uit wind moet in 2020 zijn verachtvoudigd. Er zullen zeven reusachtige windparken (‘Drieklovendammen in de lucht’) worden gebouwd, ieder goed voor 10 gigawatt.
Wat zonne-energie betreft, is China in enkele jaren al uitgegroeid tot de grootste producent van zonnecellen in de wereld. Die zijn nu nog vooral voor de export. De regering wil het binnenlandse gebruik de komende jaren echter explosief uitbreiden. In 2011 moet er voor 2 gigawatt aan panelen zijn geïnstalleerd. Voor 2020 is het doel zelfs 20 gigawatt. (...)
Chinese steppen vol met windmolens
In 2004 produceerde China nog net zo weinig windenergie als Nederland (toen 800 megawatt). In 2008 zaten de Chinese staatsenergiebedrijven echter al op 12 duizend megawatt windstroom, terwijl Nederland tot 2.100 megawatt was gegroeid.
Het is natuurlijk een scheve vergelijking. China heeft het grote voordeel van de oneindige ruimte voor windparken in de lege, vooral noordwestelijke helft van het land. Het hoeft ook geen inspraak te plegen: de regering kan zonodig snel alle neuzen dezelfde kant op duwen. En het heeft een zeer uitgebreide staatsindustrie die desgevraagd kan draaien wat Peking maar wenst. (...)
Dat veel Chinese bureaucraten en industriëlen een zwak ontwikkeld milieubewustzijn hebben, is een politieke keuze. De wereld keek in augustus verheugd op toen Chinese wetenschappers voor het eerst een rapport produceerden dat pleit voor concrete doelen voor de beteugeling van de almaar stijgende eigen uitstoot van broeikasgassen. Maar tussen wetenschap en werkelijkheid gaapt in Peking nog een grote kloof.
China’s president Hu Jintao wil zich niet binden aan concrete getallen, liet hij vorige maand in New York weten. Hij wil alleen de CO2-uitstoot per eenheid van het nationaal product ‘aanzienlijk’ beperken. Dat is een formulering waarmee Peking alle kanten op kan. Want wat is aanzienlijk: 5, 15 of 30 procent minder?
Ook de formule is behendig gekozen. Door een koppeling te maken met het bruto nationaal product – het totaal aan goederen en diensten dat Chinese bedrijven voortbrengen – kan Peking claimen dat het zijn leven betert en toch meer CO2 blijven produceren. Want China’s staatsplanners willen de economie (en dus het bruto nationaal product) nog vele jaren met minimaal 8 procent laten groeien. China zal dus zijn voorhoedepositie als grote energiegebruiker en vervuiler de komende jaren verder uitbouwen. De winst van het gebaar van Hu: het had nog veel erger kunnen worden. Het is een aanpak die de tweeslachtige houding kenmerkt van de beleidsmakers in Peking ten opzichte van het milieu. Die is goed verklaarbaar. Economische groei is heilig: het is de wankele basis van de legitimiteit van de communistische partij. Milieu blijft een bijzaak, al is het wel een belangrijke bijzaak geworden. Want in Peking is het besef doorgebroken dat er nu wat aan gedaan moet worden, anders komt China om in zijn eigen vervuiling. (...) <<
Bron:
De Volkskrant, 19 oktober 2009